Witajcie!

Jak chce się pisać o sobie, to albo wychodzi to sztucznie, albo patetycznie,
 albo( o zgrozo ! ) śmiesznie. Bo tak ciężko przecież pisać o …zwyczajności.
A ja jestem do bólu zwyczajna… taka przysłowiowa kobieta z sąsiedztwa. Prowadzę dom, umiem upiec ciasto, wychowuję córkę, chodzę na spacer z psami. .
Na szczęście ta zwyczajność mnie cieszy…. Jestem w niej spełniona i nie uciekam panicznie od rutyny kolejnych dni.
Fotografowanie jest teraz wpisane w moje życie… To namiętność, która spadła na mnie niespodziewanie. Patrzę na świat inaczej, inaczej widzę dzieci, kobiety, dobieram w myśli rekwizyty do kolejnych sesji… Szukam inspiracji, śledzę trendy, podpatruję najlepszych.
Co jest moim sukcesem? Chyba to, że ta pasja nie ogranicza mi codzienności, a przewidywalność mijającego czasu nie przeszkadza w fotografowaniu. Wypracowana sesja sprawia mi tyle samo radości, co widok bocianów wzbijających się do lotu…. Jednak chyba to, co teraz robię, dodaje mojemu życiu blasku , czuję całą paletę emocji, których tak dawno nie doświadczałam. Mam wrażenie …że głębiej oddycham.Zachowuję jednak ciągle pewien element niedosytu… dla swoich zdjęć, siebie, świata…
Uparcie pielęgnuję w sobie to uczucie. To mnie motywuje.....